Honezkero hainbat urte pasa dira

Azkeneko elkartzetik,

Zu izan zinen nire lehenengo maitalea,

Ni izan nintzen beste batekin

Alde egin zuena,

Zu hauts artean bazterturik

Utzi zintuena.

Gaur, ordea,

Aspaldian ez bezala

Denborak nirekin egotea erabaki du,

Eta zuretaz oroitu naiz,

Ez da kasualitatea izan.

Eroso jarri zaitut,

Laztan batzuk ere egin dizkizut,

Eta lehen bezain leun eta goxo

Jarraitzen duzula ohartu naiz.

Guztiek amesten duten nortasuna mantentzen duzu

Besteengandik bereizgarri egiten zaituzten

Zure kolore zuri eta beltz

Bakunekin.

Gure euskalkiari izkin egin eta

Iparraldekoek dioten bezala,

Gauzak gustuko izatetik maitatzen

Direnen espaloira pasa naiz,

Eta ikaragarri maite dut

Begiak itxi eta zurekin jolasten hastea,

Ez dago zuk bezalako doinu

Eder eta sakonik sortzen duenik.

Buruko amaraunak askatzen dizkidazu

Malko lotsatiak atereaz

Eta

Behar nuen berriz ere elkarrekin egotea

Mozartek zer sentitzen zuen gogoratzea.

Ostiralean Hotel eta Inoren Ero Ni taldeak ikustera joan nintzen Urnietara.  Ez nituen sekula entzun ez bata eta ez bestea, baina nire lagun batek kritika onak egin zizkidan.  Aurrena Hotel taldeak jo zuen, hiru pertsonek osatzen dute taldea eta harrigarria da kantuei ematen dioten indarra.  Erritmo ezberdinak uztartzen dituzte eta musika puskatua bezala definitzen ditut.  Kantuaren hegaldira eramaten dute entzulea melodia atsegin bat sortuz.

Zerbeza bat hartzera irten eta itzultzean Inoren Ero Ni-ko taldekideak jada eszenatokian zeuden.  Ederra.  Musikak gorputza kolpatzen zidan eta abeslariak sentimendu guztiak transmititzen zituen. Show bikaña.

Asteko neke guztia, isilpean gordetako hitzak eta sortzen den borroka kanporatzeko bide bat da niretzat horrelako kontzertuak ikustea.  Desaogatzen eta plazerrez betetzen nauen droga da.  Beste mundu batera eramaten nau, txikizioaren mundura. Nire buruarekin solasteko eta egoteko momentua.

Musikak aurkitzen ditu hitzez adierazi ezin diren sentimenduak.

Sekulakua izantzan, hainbeste jende(700pertsona inguru) gure abestiak kantatzen ikustiak…pfff hitzik gabe lagatzeizu, hala gertau zitzaiten behintzat nei.  Earki pasa genun, bai tabalau ganian geundenak eta baita mahietan zeudenak ere, iñoiz baño gehio disfrutau genun, ta zerbeza gogotik ean genun. Ea hurrengo urtian beste aukeran bat emateiguen!!!

Imajinazioaren munduan hegan eginez
Egoerak eta momentuak sortzen ditut
Elkarrekin gaudela pentsatu nahi izaten dut,
Nire kitarraren doinuaz apaindu nahi zaitut
Eta muxuez jantzi.

Olatuek itxaso erdira joatea
Eragozten didate,
Agian,
Olatuen ahoan
Barealdiaren zain egon beharko dut
Bob Dylanen, “Blowing in the wind”
Abestiaren estribilloa abestuz.

Edo agian,
Sentimenduen kateak apurtu
Eta korrontearen aurka
igeri egin beharko dut
zuregana iristeko.

Ez dakit,
Ez dakit zainetan daramatzadan ene sentimenduak
Zure eskuko marretan idatziak dauden.
Ez dakit ezta,
Nere begiak irakur ditzazun nahi ote dudan,

Baina,
Badakit, ordea,
Idazten dudana sentitzen dudala
Eta zuk irakurtzea nahi dudala.

abenduko egun eguzkitsua da,

egunaren erdiko partea,

malekoian bakarrik aurkitze naiz

eta itsasoak bere edertasun eta

lasaitasun osoa neuri eskeintzen dit.

Nire momentua da,

hainbeste denbora une honen zain…

merezi zuen itxaroteak.

Itxasoa bare-bare dago bere urdintasuna zeruari kutsatuz,

ez dut imajinatzen zerurik gabeko itxasorik,

ezta olatuek eztanda egiten ez duten itsasertzik

edo bitsak estaltzen ez duen oinatzik…

Haizeak nire pentsamenduetatik esnatzen nau

hondar hareak nahasiz eta udazkeneko azken

hostoak eramanaz.

Eguzkiak ez nau askorik goxatzen, baina ez dut beharrik ere,

une hau baita barrutik eraberritze nauena,

zein ederra, bikaina eta bakarra.

Olatuek sortutako musikarekin

begiak itxi eta amesten jarraituko dut.